कविता - नैसर्गिक आपदा

नमस्कार ,

माळीण गावात दरड कोसळून पूर्ण गावच गाडले गेले 

हि अत्त्यंत वाईट घटना घडली ती शब्दबद्ध करून 

लिहिलेली कविता ,

  II नैसर्गिक आपदा II

पाऊस धो धो पडला 

डोंगर तो धसला 

भसा भस कोसळला 

चिखल खाली वाहला II१II

गाढ होते सगळे  

गाव ते हो झोपले 

घास करुनी गावाचा 

भूमीने तो गिळला II२II

माळीण गांव भूमीत 

गेले कसे ते गाडले ?

फक्त नाव शिल्लक  

सारे भूमीत संपले II३II

निसर्गाचा कोप हा 

गावावर जाहला 

शेकड्यावरी मृतांचा 

आकडा तो पोचला II४II

किती रे तोडशील 

वृक्ष झाडे संपदा ?

किती रे सोसशील   

निसर्गाची आपदा II५II

संसार होता थाटला  

दैवाने हा उधळला 

जीवनाचा डाव हा 

क्षणात काही संपला II६II

महाभूताने क्षणात  

कार्यभाग साधला 

पाहुनी ते दृश्य सारे 

जमाव सुन्न जाहला II७II

दुःखाचा रंग हा    

आसमंती दाटला 

जन सागर इथे हा

मदतीस धावला  II८II

प्रगतीच्या ह्या भरात 

माणूस का विसरतो ? 

निसर्गास नित्य आपण 

किती किती शोषतो II९II

माणसाचा जीव आज 

किती क्षुद्र जाहला 

मदतीचा आकडा तो 

काही लाखात मोजला II१०II

लेखक / कवी - सुरेश पित्रे.

पत्ता- " वैद्य सदन ", पहिला मजला, राघोबा शंकर रोड, 

चेंदणी, ठाणे (पश्चिम) , पिन कोड क्र. - ४००६०१

भ्रमणध्वनी - ९००४२३०४०९           

Email ID - kharichavata@gmail.com